این روزها ... ...... .چه خواهد شد؟

به تو مینویسم

توکه در هیاهوی خاطرات گم شدی

در میان حقیقت فردا و رویای دیروز.

دیگه چیزی بویی آهنگی از اون روزها نمونده منو به یاد خودم بندازه.هنوزهم به فکر این میافتم که چرا عباس دیر کرد؟ ایکاش دیر نمیکرد و ما هم هنوز میتونستیم باهم گریه کنیم.همیشه نمه اشکی که پیدا میشددلممیلرزید که فردا چی میشه. این هم اون فردای لعنتی.هیچی نشد که همچی بدتر شد.

همه اون سالها از یادم رفتند و من احساس تورو درک نمیکردم. شاید الانم نکنم.

با این احوال ، چقدر مرگ نزدیکه.

اونقدر عرق کردم که زیرپوشم داره میره زیر پوستم.مثل کرم ابریشم زیر پتو به دام افتادم فقط یادم می افته باید ساعت از یک و دو شب گذشته باشه.انگار پتو دور گلوم پیچیده شده،با مشتهای گره کرده میخوام گوشهامو بگیرم و صدایی نشنوم ولی نمیشه.یه قطره عرق میره توی گوشم.یادم می افته یکی زنگ درو زد من بیدار شدم، یکی بالای سرم راه میره میگه این وقت شب اومدن مهمونی؟ وای پاشو پاشو برو تو اتاق بخواب. صورتم روبه زمینه.شاید دهنم از پرز قالی پرشده که به سختی نفس میکشم.انگار توی مغزم هم عرق کرده،فکرهام هم آبداره. باخودم میگم این وقت شب؟من نمیتونم بخوابم چه برسه به اینکه از جام پاشم.سعی میکنم چشامو بازکنم تا شاید مغزم شروع به فعالیت کنه.چه سرو صدایی میاد.

چشامو که زیر پتو باز میکنم،انگار پنجره اتاق رو وقتی صدای بوق و سرو صدای ماشینها داره مغزترو میترکونه میبندی یهو همه صداها قطع میشه،یه سکوت سنگینه مبهمی گوشهامو پر میکنه.همه جا ساکت میشه.اونهمه سروصدا که توی مغزم میدویدن، همش پاک میشه.اونقدر عرق کردم که زیرپوشم داره میره زیر پوستم.پیشنونیم داره میسوزه از بس به فرش فشار اورده .سروته پتو رو گم کردم.با اینحال دنبال یه راه فرارم.هنوزهم فکر میکنم چی شد همجا ساکت شد؟وقتی سرم از زیر پتو میاد بیرون همه جا تاریکه.همه خوابن. و من داشتم خواب میدیدم.

وقتی از هیاهو به دامن خواب پناه میبری، چه باید کرد وقتی میخوای از هیاهوی خواب فرار کنی؟اینا حال و روز امروزه منه.خواب و بیدار،درد و درمان،بد و خوب، همه یکی شدن.

اول زبانم را از دست دادم و سپس کلید هایم را

بعد، در یک بعد از ظهر تابستانی شمال و راس را

نشانی ام را گم کردم و سپس روحم را از دست دادم، من راهم را گم کردم

من از قبل از دست دادم، دعوا را از دست دادم

حس شوخ طبعی را از دست دادم، کارهایم را

و سپس جافظه ام را از دست دادم، من لبخند را از دست دادم

روزی که پدرم را از دست دادم، در لاتاری باختم

آه، برگرد مرا پیدا کن، برگرد عشق من

برای ده بار بازپیدا کردن، کاری جز عشق ندارم

به این ترتیب، جوانی ام را از دست دادم و سپس اعتماد به نفسم را

در بازی پوکر باختم، هوشیاری ام را از دست دادم

زیبایی ام را از دست دادم، حس چشایی، حس لامسه

مدارکم را گم کردم، هویتم را از دست دادم

من علت و دلیل را گم کردم، خانه ام را از دست دادم، حق یا نا حق را نفهمیدم، کودکی ام را از دست دادم

و سپس تو را از دست دادم، من عشقم را از دست دادم

زندگی که برایم باقی ماند، در لاتاری از دستش دادم

اینو گوش میدم حالم بهتر بشه

حال همه‌ ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور

که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم

که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و

نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود

می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ باز نیامدن است

اما تو لااقل

حتی هر وهله

گاهی

هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رؤیا شبیه شمایل شقایق نیست

راستی خبرت بدهم خواب دیده‌ام خانه ای خریده‌ام

بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار ... هی بخند

بی‌پرده بگویمت: چیزی نمانده است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید

از فرازِ کوچه ما می‌گذرد

باد بوی نامهای کسان من می‌دهد

یادت می‌آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟

نه ری‌را جان! نامه‌ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه

از نو برایت می‌نویسم

حال همه‌ ما خوب است اما تو باور نکن

دانلود گلنار

گلنار، گلنار، کجایی که از غمت

ناله می‌کند عاشق وفادار

گلنار، گلنار، کجایی که بی تو شد

دل اسیر غم دیده‌ام گهربار

گلنار، گلنار، دمی اولین شب

آشنایی و عشق ما به یاد آر

گلنار، گلنار، در آن شب تو بودی و

عیش و عشرت و آرزوی بسیار

چه دیدی از من حبیبم گلنار

که دادی آخر فریبم گلنار

نیابی ای کاش نصیب از گردون

که شد ناکامی نصیبم گلنار

بود مرا، در دل شب تار، آرزوی دیدار

تا به کی پریشان؟

تا به کی گرفتار؟

یا مده مرا، وعده وفا، راز خود نگه دار

یا به روی من، خنده‌ها بزن، قلب من بدست آر

چه دیدی از من حبیبم گلنار

که دادی آخر فریبم گلنار

نیابی ای کاش نصیب از گردون

که شد ناکامی نصیبم گلنار

(لب خود بگشا)2 به سخن گلنار

دل زارم را، مشکن گلنار

(نشدی عاشق)2 زکجا دانی

چه کشد هر شب دل من گلنار

شاید چند دیقه دیگه همش مثل دود سیگار از پنجره تاریک بیرون بره. بازهم دلم میخواد توی شب سرد زمستونی وقتی که از جایی که هیچکس جز خودم نبود،به طرف جایی میرم که هیچکس جز خودم نیست، زیر نور ماه کامل وقتی که سرمای بیرون به صورتم میخوره، آهنگ سیب نقره ای یادم بیادو با خودم بلند بلند بخونم.

چند وقتیه دلم هوای بیابونای مرتفع و سرد و خلوت بولیوی رو کرده. احساس میکنم با پای برهنه دارم توی سنگلاخ ها راه میرم و به همه چیز فکر میکنم.سینم سنگین شده و هیچ فکری ندارم. شاید فکر کنی توکه بولیوی نبودی چجوری میتونی فکرشو بکنی؟

میگم : مطمئنم همینجوریه

هیچ کس مارو یادش نمیمونه. هیچکی نمیتونه بفهمه توی دل و قلب ما چیز میگذره و به هردومون چی گذشته. کاش دل ماهم مثل کف خیابون با بارون بهاری شسته میشد.

خاطراتمون میتونن هزار سال مارو برنجونن. میتونن نفس مارو حتی توی قبر هم بگیرن.

حالا من موندمو، تمام اشیاء دورو برم. کسی از حال من خبر نداره.

کافی است در چشمان نگران یک دختر عاشق خیره شوی ....

تا بدانی ....

چقدر ایستادن و نگاه کردن و خیره شدن سخت است .....

نگاه نگران تو ....

برای شکستن بغض دل من کافی بود .....

و اشک من ....اشک من نبود ....

بغض شبهای تاریک تو بود .....که در چشمان من شکست .....

و گریه ....گریه ی من نبود .....

رنجها و دردهای تو بود .....

که در اشکهای من نشست

گندیده ایم ....

و بوی تعفن ما جریان سیال زمان را آلوده کرده است ....

نه جرقه ایی که بر روح خسته ما آتش زند ....

و نه قطره ایی که آتش وحشت ما را خاموش کند ....

سراب یادت هست .....

همیشه یک قدم از من دور بودی.....

و آرزو

در تابوت سیاه قلبم آسوده بخواب ....

بوی تعفن من ....مرده ها را آزار نخواهد داد .....

و تو ای زندگی ....

از چهار چوب ترک خورده تو به زودی گذر خواهم کرد .....

وقدم بر جادهای تاریک مردگان خواهم گذاشت ....

بوی تعفن من مرده ها را آزار نخواهد داد .....

دیوارهایی از تعارف

دیوارهایی از حجب

دیوارهای از لجنهای لزج سنت

باید بینمان میبود

باید همیشه چیزهایی در هاله ای از ابهام باشند

روح اپرا نیمه سوخته صورتش را در زیر نقاب پنهان میکرد

ماه همیشه یک نیمه تاریک دارد

دیوارها را خراب کردی

لباسها را دریدی

من را برهنه در مقابل آفتاب آویختی

صورت سیاه و لزج هیولای درونم را دیدی

چه حسی داشتی وقتی دیدی کرمها از سوراخ بینی ام به بیرون میآیند؟

چه حسی داشتی  وقتی دیدی تخم چشمانم را مورچه ها میخورند؟

چه حسی داشتی وقتی بوی تعفن من را احساس میکردی؟

من بهت نزدیکتر میشدم

بدنت حریم شخصیت بود

تصاحبش کردم

چه حسی داشتی وقتی بهت یاد آوری کردم که تو شکسته شده ای؟

چه حسی داشتی وقتی روحت را در تشتی از گه فرو میبردم؟

چه حسی داشتی وقتی به شخصیترین مسائل عاطفیت تجاوز میکردم؟

چه حسی داشتی وقتی خدایت را مقابل چشمانت سلاخی کردم؟

از من تنفر داشتی

هر چه تنفرت بیشتر میشد بیشتر عاشق میشدی

من برایت مثل یک ماده مخدر بودم

هر قدر محکمتر به خودت ((نه)) میگفتی بیشتر به سمتم میآمدی

اعتیاد داشتی

هر روز بیشتر میخواستی

بدن و روحت را میدادی

تا بیشتر من را درونت احساس کنی

کم کم تو هم داشتی به یک هیولا تبدیل میشدی

بدنت توان این همه فشار را نداشت

در بیمارستان بستری شدی

ضعیف شدی

رهایت کردم

چند وقت یک بار صدای جیغهایت سکوت شب را میشکست

سفر در تاریکی تمام شد

یک روز در یکی از خیابانهای شهر با عینک دودی دیدمت

تا به حال لباس به آن تیرگی را بر تن کسی ندیده بودم

آیا تو هم هیولایی درونت ساخته ای؟

که به انگیزه ای اندیشید .

زندگی را فرصتی آن قَدَر نیست

که در آئینه به قدمت خویش بنگرد

یا از لب خنده و اشک

یکی را سنجیده گزین کند. 

 عشق را مجالی نیست

حتی آن قدر که بگوید

برای چه دوست ات می دارد .

روز های بهانه و تشویش
روزگار ترانه و اندوه
روزهای بلند و بی فرجام
از فغان نگفته ها انبوه

روزگار سکوت و تنهایی
پی هم انس خویشتن ، گشتن
سالخوردن ، به کوچه های غریب
تیغ افسوس بر فراغ آوردن

من از این خسته ام که می بینم
تیرگی هست و شب ، چرا غی نیست
پشت دیوار های تو در تو
هیچ سیزینه یی ز باغی نیست

روزهای دروغ و صد رنگی
پوچ و خالی ز دل سپردن ها
روز گار پلید و دژخیمی
متن ترانه و آهنگ از سایت ایران ترانه
بر سر دار ، یار بردنها

روزگار هلاک بلبلها
جغد ها را به شاخه ها دیدن
روز هایی که نیست دیگر هیچ
در کت مردها پلنگیدن

عریان کنمد هر صبح دمی گویئ که بیا من جامه کَنم

من چنگ توام، زخمه بزنی زخمه نزنی من تنتننم....

در شکرستان جان غرقه شدم ای شکر ...

عافیتا همچو مرغ، از چه پریدی؟ بگو ...

چون میروی بی من مرو، ای جان جان بی تن مرو

چون دلبرانه بنگری ....

یک لحظه داغم میکشی، یکدم به باغم میکش، پیش چراغم میکشی ...

جان جهان دوش کجا بوده ای ؟ ....

... راست بگو نهان مکن ... گرگ توای ... شبان منم ...

بوی دهان بیان کند، تو به زبان بیان مکن

در طلب زهره رخ ماه رو، مینگرد جانب بالا دلم...

وای دلم وای دلم، وا دلم ....

میگریزی زمن که نادانم، یا بیامیز یا بیاموزم...

                                            چون من

   که آفریده ام از عشق جهانی برای تو

                                              پروانه و نسیم و من، ای نوبهار عشق

                                                      هستیم روز و شب در جستجوی تو

دانی چه شد نصیب من از گلبن مراد؟

  ..... گلهای حسرتی که فکندم به کوی تو ....