وقتی روزهایی که پیش رو بودن ، رو به تموم شدن میزارن ، تازه به خودمون میایم که چه کردیم . از غربتش دل آدم میگیره . انگار همه چیز میخواد با آدم درد دل کنه دلت نمیخواد ولی انگار همشون میگن باید بری . سنگینی این خاطرات همیشه روی دوش آدم میمونه و نهیب میزنه که بازهم گول خوردی و دل بستی . بازهم باید همه چیزرو بزاری و بری ، کنار جاده ای وایستاده بودی که هیچکی قصد توقف و هم صحبتی با تو رو نداشت . قطاری که یا تورا با خود می آورد ، یا مرا با خود میبرد...

زندگی به هیچکدوم از روز هاش نمی ارزه ، به هیچکدوم از قیافه گرفتنهاش هیچکدوم از اشکها و لبخندهاش ، به روزهایی که امیدوار میشیم و شبهای تاریک ناامیدیش ، به دوستهایی که دوستمون دارن و اونایی که دوستشون نداریم . اگه بخواد واسه همیشه اینجوری باشه ، مطمئن باش که نمی ارزه . مگه آدم از همه مال دنیا بجز چند سالی که میتونه ببینه و بشنفه و احساس کنه چی داره که بخواد اون رو هم با پوست انداختنهای جدید تباه کنه؟ شاید هنوز اونقدر پوست ننداختیم که بفهمیم پوست اندازی یعنی چی یا اینکه اصلان بهش دیگه فکر نکنیم. شاید هم من زیادی به زندگی و روش اون حساس شدم شاید اصلان ارزشی نداره شاید هم بقیه درست میگن . ولی من نمیتونم به پای بچگیم با بقیه همراه بشم .

میگن آدمها بعد از مردنشون میرن توی یه بدن دیگه . هفت بار . هفت بار کالبد عوض میکنن تا روحشون به آرامش برسه . کی میدونه شاید بدن من آخرین کالبدی باشه که منِ منو داره تحمل میکنه و اینقدر نا آروم و بی حوصله است . شاید هم تازه از ذات مقدس جداشده و داره خودشو با اطرافیانش وفق میده . واسه همینه که زود از هر چیزی میرنجه ؛ هنوز خودش رو پیدا نکرده هنوز خودش رو باور نکرده . اگه فردای بعد از من روحم بره توی یه کالبد دیگه ای کاش او طرف ناراحتش نکنه ، بلد باشه چه جوری باهاش راه بیاد که پاهای نازکش خسته نشه . کاش میتونستم اونجا بودم و از دور مواظبش بودم چون این منم که بهتر میدونم اون چی میخواد . نمیدونم شاید من به عنوان آخرین بدن نمیتونم اونو دوست داشته باشم ، شاید دارم آزارش میدم روحی رو که توی بدن یه نقاش پر احساس که توی کوههای بلند زندگی میکرده یا یه دختر با اندامی ظریف که همه عمرش رو عاشقانه زندگی کرده . یا شاید هم بدن من برای یه روح بزرگ و خشن ساخته نشده و یه اشتباهی پیش اومده باشه.

هرچی باشه دلم میخواد وقتی از خواب بیدار میشم اطرافم رو اونجوری که میخوام ببینم ، آدمهارو اونجوری که هستن و روزهارو اونجوری که باید باشن ...